Kochana to normalne obawy... ja juz dwójeczkę mam i też tak czułam przy obu ciążach choć bardzo pragnęliśmy dzieci i zachodząc w ciąże byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie..a naglę wpadały takie myśli czy dam rade? czy będę w stanie pokochać je i dobrze wychowac??? ... ale jak pojawiło się dzieciątko i ujrzałam je to ze szczęścia się popłakałam...więc nie przejmuj się dasz rade...
Dziecko to najpiękniejszy dar od Boga...a jak urodzisz wszystko samo przyjdzie i miłość i chęć opieki nad nim (macieżyństwo):):) Pozdrawiam i życzę powodzenia:)

To chyba normalne ,raczej każda kobieta ma wątpliwości czy sobie poradzi . Tak chyba wpływają na nas hormony. Ja długo czekałam na moje skarby a też miałam rozterki i wydawało mi się że nie dam rady. A więc głowa do góry nie jesteś odosobniona w takich odczuciach .

miałam podobnie ;) ale jakoś sobie radzę, powodzenia - trzymam kciuki - będzie dobrze

TEŻ TAK MIAŁAM,,SPOKOJNIE I POWODZENIA BEDZIE DOBRZE

To jest normalne ale wszytsko zniknie jak urodzisz zibaczysz wtedy człowiem sie zmienia i w mysleniu i wogóle zycze powodzenia i pamietaj nei panikuj bedzie Ci łatwiej ;];];]

heh rowniez tak miałam...to chyba normalne

Taka panika zrzerała mnie przy pierwszej ciąż,bałam się że nie będę wiedziała kiedy dziecko bedzie głodne,bałam sie pierwszej kapieli ,przewijania itd.ale gdy dziecko przyszło na swiato to jakoś instynktownie wiedziałam co mam robić i jak:)

JEDYNIE TO JA BAŁAM SIĘ PORODU SAMEGO, NIE BAŁAM SIĘ TEGO, ŻE MOGĘ SOBIE NIE PORADZIĆ PRZY DZIECKU, NIE MIAŁAM OBAW

ja tez się bałam w ciąży że nie dam rady, że zbyt wcześnie urodzę , że coś pójdzie nie tak...zawsze są jakieś obawy . ale jak dziecko przychodzi na świat to wszystko powolutku zaczyna się układać . Ty przyzwyczajasz się do niego , ono do Ciebie i instynktownie wiesz co mu trzeba!!Żadna z nas ( tak mi się wydaje ) nie wiedziała wszystkiego od razu, mimo iż miała dzieci w rodzinie. Człowiek uczy się całe życie i to jest najfajniejsze >Na pewno będziesz wspaniałą mamą i wszystko będzie oki

ja nie miałam za bardzo stycznosci z małymi dziećmi a dałam rade najbardziej obawiałam sie pierwszego ubierania i przewijania takiej maleńkiej kruszynki nie bałam się samego porodu i skurczów

ja się tak panicznie bałam porodu, że chciałam zafundować sobie cesarkę! Dzięki bogu się nie zdecydowałam! A obawy były i czasem jeszcze się zastanawiam jak to będzie, jak go wychowam, co z niego wyrośnie itp ale trzeba "iść za ciosem", robić, co się uważa za najlepsze i mocno kochać swoje maleństwo a na pewno wszystko będzie dobrze:)

ja tak nie miałam, ale też zastanawiałam się jak ja bym ją przewineła, wykąpała itd... ale jak już urodziłam to wszystko minęło.

Jak już urodzisz i zobaczysz swoją kruszynkę obawy znikną, instynkt macierzyński:). A porodu nie bój się, w końcu nie Ty pierwsza i nie ostatnia:))))))

Gratulacje ;) Ja właśnie zaczynam 37 tc i też się boje. Myśle, że to normalne w końcu całe życie przewróci nam się do góry nogami.

Ja takiego lęku aż nie miałam,troche sie bałam,jak to bedzie czy dam sobie rade ale nie mogłam sie doczekac kiedy zobacze moją kruszynke.Nie ma c na zapas sie denerwować,na pewno sobie poradzisz

Ja tez tak mialam. Mysle ze my kobiety wiedzac ile poswiecenia, zmeczenia i trosk niesie ze soba to malenstwo obawiamy sie czy sobie poradzimy. Wedlug mnie takie obawy sa normalne. Nie mozna podejsc przeciez do sprawy na porzadku dziennym bo przeciez nie codziennie rodzimy dzieci. Obawiamy sie zdajac sobie sprawe ze od chwili porodu nie bedziemy odpowiedzialne za siebie ale takze za malenka istote. Glowa do gory. Pierwszy placz dziecka wszystko ci wynagrodzi:-)